03 kwi

O nierozumni!

Nie wiem, czy uczniowie idący do Emaus śmieszą teraz inne dzieciaki tak jak śmieszyli mnie w wieku 5 lat, ale… czujecie to?

Zmartwychwstanie, największy show historii, przełom w dziejach świata, a Jezus zamiast w wielkiej smudze światła i szatach lśniących tak, co by żaden nawet najlepszy sukiennik Palestyny wybielić nie zdołał – paraduje w przebraniu ogrodnika albo włóczęgi i robiąc Swym uczniom lekkie Prima Aprilis nabiera ich na każdym kroku. Zawsze, tuż po tym, gdy tamci kompletnie już zdołają się skompromitować. Wtedy Pan – założę się, choć żadne wzmianki w Piśmie o tym nie wspominają – wyskakuje z rozbrajającym uśmiechem lekkiej Epifanii w stylu „Tarram!…” tylko po to, by móc raz jeszcze całym Sobą powiedzieć: „I tak Was kocham, kocham, kocham.”

Emmaus_lg

Droga do Emaus. Co my tu mamy? Dwójka uciekinierów pryska z miejsca zdarzenia, intensywnie kombinując jakby nie zostać wpisanym w zgraję proroka z Nazaretu.

I nagle przyłącza się do nich Jezus. Nie z wymówkami czy z naganą – ale z troską: „O czym rozprawiacie? Co was tak dręczy?” Parę godzin wcześniej z tym samym pytaniem zwraca się do Marii Magdaleny: „Dlaczego płaczesz?”
Ale co ktoś obcy i daleki może o tym wiedzieć? Co może wiedzieć o cierpieniu? O tym, jak ja cierpię. Nawet Bóg nie wie… Myśmy się spodziewali, mieliśmy swój plan na życie, a teraz – ruina.

I jeszcze jakiś kretyn pyta się co się stało.

LEKKODUCH jeden.

16a-Noli_me_tangere

Kleofas nie wytrzymuje: „Co się stało? Co się stało? Ty jesteś chyba jedynym z przebywających w Jerozolimie, który nie wie, co się tam w tych dniach stało”. To chyba jedno z największych faux pas i najbardziej żenująca pomyłka w historii.

Ale zamiast poczuć się urażonym, Jezus idąc za nimi z przebitymi stopami przez te 11 kilometrów, cierpliwie podejmuje temat: „NO CÓŻ TAKIEGO?” Co takiego mogło się stać, by pozbawić ciebie nadziei? Ciebie, który pod krzyż wysłałeś żonę, a sam kryłeś się jak Adam w raju próbując zakryć swą nagość? Bo chyba jest coś, czego nie rozumiesz, co nie pozwala ci uwierzyć w Pisma, które nieustannie się spełniają. Bóg działa do tej pory i Ja działam. Uwierz, że Ja żyję. Problemem nie jest cierpienie Mesjasza ani brak trupa. To co wydaje się tobie totalną porażką, okazuje się absolutnym tryumfem. Tak działa Bóg.

Więc tu powinien paść rozkaz w stylu: „Szeregowy, wróć! Nawróć się! Wracaj do Jeruzalem!”

Ale zamiast tego Pan oferuje mniej dosłowne i zupełnie niespektakularne „pałanie serca”.

Bo w tej drodze to my musimy sami Go przymusić, aby wszedł do naszych ciemności, by zajął miejsce przy naszym stole i pozwolił poznać się przez Pisma i przez łamanie chleba. Nie dlatego, że On nam każe, ale dlatego że sami nie potrafimy już inaczej…

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Udowodnij, że jesteś człowiekiem - przepisz tekst z obrazka

Please type the characters of this captcha image in the input box

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>